Ελίζα

Ελίζα
δημιουργίες

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012


Γυναίκες Ηπειρώτισσες
Ανηφορίζουν   προς το μέτωπο φορτωμένες πυρομαχικά, τρόφιμα, ρούχα. Τα ζώα δεν μπορούν να διαβούν εκείνο το δύσβατο μονοπάτι, μόνο αυτές μπορούν να το περάσουν γιατί η ψυχή τους φωνάζει : «Προχώρα οι φαντάροι μας σε περιμένουν. Εχθρέ γιατί δεν ρώτησες ποιόν πας να κατακτήσεις;»
Λενιώ: Στάσου Δέσπω! Στάσου! μόνο μια στιγμή, να πάρω μιαν ανάσα.
Δέσπω: Λενιώ οι φαντάροι, τα παλληκάρια μας στο μέτωπο, μας περιμένουν με τα ντουφέκια αδειανά κι εσύ να σταθείς; Ούτε λεπτό.
Λενιώ: Μα μια ανάσα να πάρω.
Δέσπω: Ούτε για αστείο, οι μακαρονάδες δεν αστειεύονται ρίχνουν τα βόλια τους βροχή δεν ακούς τον αχό της μάχης; Προχώρα!
Λενιώ: Δεν μπορώ, τα πόδια μου δεν μ ακολουθάνε. Σε παρακαλώ να σταθώ εδώ να ξαποστάσω.
Δέσπω: Μείνε, εγώ θα προχωρήσω.
Η Λενιώ κοντοστέκετε στην ρίζα του δέντρου, κλείνει τα μάτια και αφήνει την Δέσπω να προχωρήσει.  Εκεί ανάμεσα στο όνειρο και την αλήθεια την είδε. Φορούσε τα χρώματα της χιλιοθρύλητης σημαίας. Την πλησίασε. Το ήρεμο της βλέμμα την ησύχασε.
Ελλάδα: Μην φοβάσαι. Σήκω και προχώρα. Τα παιδιά μου σε καρτερούν. Εσύ θα τους δώσεις κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουν τον αγώνα.
Λενιώ: Μα… .απόκαμα… δεν μπορώ άλλο.
Ελλάδα: Μην σταματάς ελληνοπούλα κόρη μου, μην σταματάς, συνέχισε να προχωράς  και να παλεύεις για το δίκιο και την λευτεριά.
Το όραμα έφυγε απ τα μάτια της. Η ψυχή της ήταν ζεσταμένη απ την ανάσα της πατρίδας. Η Λενιώ σηκώθηκε και τράβηξε μπροστά. Λίγο πιο κάτω η Δέσπω την περίμενε.
Λενιώ: Δέσπω την είδα!
Δέσπω: Ήρθαν κι άλλες κοπέλες απ το χωρίο μαζί μας; Δεν τις είδα.
Λενιώ: Όχι την Ελλάδα!
Δέσπω: Παραλογίζεσαι Λενιώ ,η πείνα και η κούραση σου σάλεψαν τα λογικά.
Λενιώ: Όχι την είδα ολοκάθαρη, με το γαλάζιο της φουστάνι να ανεμίζει στον αγέρα της Πίνδου και μου φώναξε να προχωρήσω για την Λευτεριά και το δίκιο.
Δέσπω: Δεν έχω δει τα μάτια σου να στραφτοκοπάνε άλλη φορά έτσι. Μάλλον θα λες αλήθεια. Το μέτωπο είναι κοντά και οι φαντάροι περιμένουν.

Οι κοπέλες χάθηκαν στην ομίχλη του βουνού…..